Review Ik Echt Gothic Reviews

Dubbel Review

Review 1:
Naarland... in eerste instantie dacht ik aan een semi-kazige titel van een release van een of andere underground black metal band uit Nederland of België. Maar nee, dit is een nieuw album van het Duitse duo Naarmann & Neiteler, die sinds enkele jaren op hun eigen label Einzeleinheit experimentele en minimalistische electronische muziek uitbrengen. Ik had er in ieder geval nog nooit van gehoord.

Dit album valt zo ergens tussen ambient / lounge en glitch in. Nu is dat op zich een heel interessant genre (ik denk aan Venetian Snares, Múm, Aphex Twin era Drukqs of het geniale Ulver era Lyckantropen Themes) maar dit album weet me toch niet helemaal te grijpen. En de bijna-windows geluidjes die in nummer twee prominent aanwezig zijn doen mijn wenkbrauwen omhoog gaan. Alhoewel de nummers vrij gevarieerd zijn en van thema naar thema gaan binnen de nummers blijft het naar mijn smaak allemaal net wat TE minimalistisch (met uitzondering van nummer drie dan) en gaat het niet echt ergens heen. Voor mij persoonlijk is het geen blijvertje, maar zij die helemaal losgaan bij minimale glitch zouden het eens een kans kunnen geven. Op zich is het geen slecht album.

Songsoverruins

Review 2:
Naarmann & Neiteler zijn toe aan hun tweede release. Na "Sister Thelesitis" waarmee het Einzeleinheit label destijds begon is er nu "Naarland". N&N zijn eigenlijk F&N, want achter Naarland gaat labelbaas Tobias Karsten Fischer schuil.

Maar goed Naarland dus, een album met vijf tracks die tezamen zo'n 48 minuten vullen. Geluidscollages pur sang, minimalistisch, met vaak een lounge-gevoel. Dat lounge gevoel dat zit er direct goed in bij de eerste scene van het eerste nummer, een piano die accoorden herhaalt heel rustig aan, waar langzaam aan wat donkerdere piano achter komt en dat drijft dan weer langzaam over in de volgende scene en zo elf minuten door, elf minuten waar de ontwikkelingen steeds op tijd komen, voordat het gaat vervelen, maar je hebt het wel lekker in je gehoorgang liggen. En zo bouwt dit album voort, waarbij echt vele muziekstijlen worden aangedaan, tot aan drum'n'bass aan toe (uiteraard zonder echt dansbaar te worden).

Het gevoel van dit schijfje verandert dan ook wel met enige regelmaat, van deprimerend naar licht opzwepende tribal, naar neutraal, naar zelfs zo af en toe positief. Maar het gevoel over het schijfje verandert niet echt. Het is geen mega-uitschieter, maar wel een erg leuk plaatje. Geluidscollages die erg goed in elkaar steken, met leuk gevonden geluiden die elkaar goed aanvullen. Erg minimalistisch van opzet, maar dat houdt in dit geval ook juist de spanning er in. Op naar meer N&N werk zou ik zeggen, want daar smaakt dit wel naar.

IkEcht